Resulullah (s.a.a) ve Ehlibeyt (a.s)

Salı, 31 Aralık 2013 19:53
MUSA AYDIN

Hatırlanacağı gibi, mübarek üç aylara tevafuk eden Kıble dergisinin ilk sayısında, bu aylarda cereyan eden önemli tarihî münasebetlere değinmiştim. Bazı kardeşlerim bu işin devam etmesini ve diğer önemli münasebetlerin de zikredilmesini talep ettiler. Bu talep üzerine içinde bulunduğumuz bu ayların da önemli münasebetlerini zikretmeğe çalışacağım. Fakat bu bölüme geçmeden önce bu aylarda vuku bulan üç önemli münasebete ayrıcalık tanıyıp üzerinde durmanın faydalı olacağını düşünüyorum.

Bunların birincisi, muharrem ayının 10. gününde (Aşura) vuku bulan Kerbelâ faciası ve Hüseynî kıyamdır. Bu konuda müstakil yazılar dergide yer alacağı için, diğer iki münasebete geçmek istiyorum.

İkincisi, sefer ayının 28. gününde vuku bulan Resul-i Ekrem'in (s.a.a) vefatı ve aziz torunu, Ehlibeyt İmamlarının ikincisi İmam Hasan'ül-Mücteba'nın (a.s) şehadetidir.

Üçüncüsü ise, rebiyülevvel ayının 17. gününde vaki olan Allah Resulü'nün (s.a.a) ve diğer bir aziz torunu, Ehlibeyt İmamlarının altıncısı İmam Cafer-i Sadık'ın (a.s) mübarek doğumlarıdır.

Gördüğünüz gibi, pak ve mutahhar Ehlibeyt İmamlarından birisinin doğumu, birisinin de şehadeti, Resulullah'ın doğum ve vefat gününe denk gelmiştir. Ben bu güzel tesadüfü dikkate alarak neler yazmanın uygun olacağını düşünürken, şöyle bir şey aklıma geldi: Allah Resulü'nün yüce şahsiyetini tanımak ve anlamak istiyorsak, bunun için en lâyık, en yetkili merci, onun ilim ve irfanının varisleri olan Ehlibeyti'nden başka kim olabilir ki? Yine Resulullah'ın Ehlibeyti'nin fazilet ve makamlarını bizlere Resulullah'tan daha iyi tanıtabilecek kim olabilir ki?

Bu yüzden kendimden bir şey ilâve etmeksizin bu yazıda, önce Ehlibeyt'in Resulullah'ın yüce şahsiyetini dilinden, sonra da Resulullah'ın dilinden Ehlibeyt'i sizlere tanıtmaya çalışacağım. Kaynaklara müracaat eden herkes her iki konuda da onlarca hadis bulunduğunu görür. Tabiî, bizim bunarın hepsine bir makalede yer vermemiz mümkün olamayacağı için, bunlardan sadece bir kısmını seçerek sizlere takdim etmeğe çalışacağım.

İki bölümde sunacağımız bu hadislerin yirmi tanesi Resulullah hakkında, yirmi tanesi de Ehlibeyt hakkında olacaktır ki toplam kırk hadisi oluşturacaktır.

A) EHLİBEYT'İN SÖZLERİNDE RESULULLAH

1) Hz. Emir'ül-Müminin Ali (a.s):

"Ey yayılacak şeyleri yayan, ey yüceltilecek şeyleri yücelten, ey gönülleri yaratılışına, istidadına göre kötü yahut iyi kabiliyette yaratan, kulun ve resulün Muhammed'e en yüce rahmetlerinle rahmet et, en bol bereketlerinle bereketler ver. Odur, kendinden önce gelip geçen peygamberlerin sonuncusu, kapanmış şeyleri açan, hakkı hak üzere ilân edip yayan, ortaya koyan. Odur batılların coşup köpürüşlerini gideren, sapıklıkların saldırışlarını kırıp geçiren. Peygamberliği yüklenmiştir de senin emrini yerine getirmiştir; tez davranmıştır da rızan neredeyse, neye yönelikse onda acele etmiştir. İlerlemekte geri kalmamıştır; azminde gevşek davranmamıştır. Vahyine mazhar olmuş, onu bildirmiş, ahdini yerine getirmiştir; emrin ne ise o yola gitmiştir. Sonunda din ateşini yalım yalım alevlendirmiş, ana yoldan gitmeyenlere yol göstermiştir de gönüller, sınanmalara, suça batmalar uğradıktan sonra hidayete ermiştir. Apaçık bayrakları dikmiştir, apaydın hükümleri bildirmiştir.

Odur emniyete eriştirilmiş, güvenliğe kavuşturulmuş eminin. Odur senin gizlenmiş, saklanmış bilginin hazinedarı. Odur herkese yaptığının karşılığı verilecek günde tanığın. Odur hak üzere gönderdiğin. Odur halka gönderdiğin resulün.

Allah'ım, manevî gölgende geniş mi geniş bir yer ver ona, ihsanından olasıya hayırlar üstüne hayırlar ihsan et ona. Allah'ım, kurduğu yapıyı yapı yapanların yapılarından daha yücelt; derecesini katında yükselttikçe yükselt; ışığını ışıttıkça ışıt; onu elçi olarak gönderdiğinde karşılık tanıklığını kabul et; sözünü razılığınla makbul et, sözü adalete tam uygun olsun, gerçeği batıldan ayırsın, bölsün. Allah'ım, güzel yaşayış, nimetler elde ediş yurdunda, dilenen zevklere, istenen lezzetlere nail olarak, tam inanca, yücelikler bağışlarına kavuşarak onunla bizi buluştur, bizi ona kavuştur."[i]

2) Hz. Emir'ül-Müminin Ali (a.s):

"Allah-u Tealâ, Muhammed'den (s.a.a) daha üstün ve daha hayırlı bir varlık yaratmamıştır."[ii]

3) Hz. Emir'ül-Müminin Ali (a.s):

"Hiç şüphesiz, Allah-u Tealâ, Muhammed'i -Allah'ın salâtı ona ve Ehlibeyt'ine olsun- kullarını insanlara kulluk etmekten kurtarıp kendi kulluğuna, kullarının ahitlerinden çıkarıp kendi ahitlerine ve kullarının itaatinden çıkarıp kendi itaatine ve kullarının hâkimiyetinden çıkarıp kendi hâkimiyetine dahil etmek için gönderdi."[iii]

4) Hz. Emir'ül-Müminin Ali (a.s):

"Allah'ın salâtı ona ve soyuna olsun, Resulullah'a ne kadar yakın olduğumu, onun katında nasıl bir mertebeye ulaştığımı bilirsiniz. Çocuktum henüz, o beni bağrına basardı; yatağına alırdı; vücudunu bana sürer, beni koklardı. Lokmayı çiğner, ağzıma verir, yedirirdi. Ne bir yalan söylediğimi duymuştur, ne bir kötülük ettiğimi görmüştür. O, sütten kesildiği andan itibaren Allah, meleklerinden pek büyük bir meleği ona eş etmişti; o melek, gece-gündüz ona yücelikler yolunu gösterirdi; âlem ehlinin en güzel huylarını belletirdi. Ben de her an, devenin yavrusu nasıl anasının ardından giderse, onun ardından giderdim. O, her gün bana huylarından birini belletir, ona uymamı buyururdu. Her yıl Hıra dağına çekilir, kulluğa koyulurdu. Onu ben görürdüm, başkası görmezdi. O gün İslâm, Allah'ın salâtı ona ve soyuna olsun, Resulullah'la Hatice'den başkasının evinde yoktu; ben de onların üçüncüsüydüm. Vahiy ve peygamberlik nurunu görürdüm, peygamberlik kokusunu duyardım. Ona vahiy gelirken Şeytan'ın feryadını duydum da; 'Ya Resulullah, dedim, bu feryat nedir?' Buyurdu ki: 'Bu feryat eden Şeytan'dır; kendisine halkın kulluk etmesinden ümidini kesti artık. Sen benim duyduğumu duymadasın, gördüğümü görmedesin; ancak sen peygamber değilsin; fakat vezirsin ve hayır üzeresin.'

Kureyş'in ileri gelenleri ona geldiğinde onunla beraberdim. 'Ya Muhammed, sen atalarından ve ailenden hiç kimsenin yapmadığı büyük bir iddiada bulunuyorsun. Biz senden nebi ve resul olduğunu bilmemizi sağlayacak bir şey göstermeni istiyoruz. Eğer yapmazsan, seni sihirbaz ve yalancı biliriz.' dediler. Resulullah; 'Ne istiyorsunuz?' dedi. 'Bizim için şu ağacı köküyle beraber söküp elinde tutmanı istiyoruz.' dediler. O; 'Allah şüphesiz her şeye kadirdir; eğer Allah sizin için bunu yaparsa, hakka iman ederek şehadet eder misiniz?' dedi. 'Evet' dediler. 'İstediğinizi size göstereceğim, hayra dönmeyeceğinizi de biliyorum. İçinizde Bedir'de kuyuya atılacak, Hendek'te hiziplere ayrılacak kimseler var.' dedi. Sonra; 'Ey ağaç, eğer Allah'a ve ahiret gününe iman ediyor ve benim Allah'ın Resulü olduğumu biliyorsan, Allah'ın izniyle kökünle beraber sökül ve önümde dur.' dedi. O, onu hak ile göndermişti, ağaç köküyle birlikte sökülecekti. Şiddetli bir gök gürültüsüyle kuşun kanatlarını çırpması gibi kısa bir anda sökülüp geldi ve titreyerek Resulullah'ın önünde durdu. En yüksek dalı Resulullah'ın üzerine, bazı dalları da benim omuzlarıma geldi. Ben Resulullah'ın sağındaydım. Kavim bunu gördüğü zaman kibirlenip böbürlenerek; 'Ona emret tekrar gelsin, fakat yarısı orada kalsın.' dediler. O da bunu emretti. O da daha şaşırtıcı bir şekilde daha şiddetli bir sesle yarım olarak geldi; nerdeyse Resulullah'a sarılacaktı. İnkâr ve kibir dolu olarak; 'Tekrar bu yarısına emret de geldiği gibi öbür yarısına dönsün.' dediler. Resulullah, o yarıya emretti ve o da döndü. 'Allah'tan başka ilâh yoktur, ben sana iman edenlerin ilkiyim ya Resulullah.' dedim. 'Sözünü yüceltmek, nübüvvetini tasdik etmek için Allah'ın emriyle bu ağaca yapacağını yaptığını ikrar edenlerin de ilkiyim.' dedim. Kavmin hepsi birden; 'Hayır, sihirbaz ve yalancıdır. Sihrinin şaşırtıcılığı bu işi kolaylaştırdı. Bu işinde ancak bunun gibiler sana inanabilir (beni kastediyorlardı).' dediler.

Gerçekten de ben, o toplumdanım ki Allah yolunda onlar, kınayanın kınayışına aldırış etmezler; yüzleri gerçeklerin yüzleridir; sözleri hayırlı kişilerin sözleri. Geceyi kullukla geçirip mamur ederler; gündüzü hidayetle geçirip uyanlara yol gösterirler. Onlar, Kur'an ipine yapışmışlardır; Allah'ın buyruklarını Resulü'nün sünnetlerini diriltirler. Ne ululanırlar, ne yüce görürler kendilerini; hıyanette bulunmazlar, bozgunculuk etmezler. Kalpleri cennetlerdedir, bedenleri kullukta."[iv]

5) Hz. Emir'ül-Müminin Ali (a.s):

"Allah'ın Resulü, insanların en cömerdi, göğsü en geniş olanı, en doğru konuşanı, verdiği söze en çok sadık kalanı, en yumuşak davrananı ve en haysiyetli ve şerefli olanıydı. Onu ilk defa gören, heybetine kapılırdı. Sonra onunla kaynaşıp yakından tanıdığında, onu severdi. Ben, ne ondan önce, ne de ondan sonra, onun gibi birisini görmedim."[v]

6) Hz. Emir'ül-Müminin Ali (a.s):

"Resulullah (s.a.a), yerde yemek yerdi, kul gibi otururdu, ayakkabısını kendisi tamir ederdi, elbisesini kendisi yamardı, eğersiz binerdi bineğine; biri daha varsa ardına bindirirdi. Evinin kapısına, üstünde resimler bulunan bir perde asılmıştı; zevcelerinden birine; 'Şunu kaldır; zira ona baktıkça dünya ziynetlerini hatırlıyorum.' buyurmuştu. Dünyayı gönlünden çıkarmıştı; onu anmayı hatırından geçirmezdi. Dünyayı o kadar gözden çıkarmıştı ki, ne gönül bağlayacağı güzel bir elbisesi vardı, ne de üstüne oturacağı bir sergisi."[vi]

7) Hz. Fatıma (s.a):

"...Ve şehadet ederim ki, babam Muhammed (s.a.a) onun kulu ve resulüdür. Allah, onu peygamber olarak göndermeden önce beğenmiş, yaratmadan önce seçmiş ve meb'us kılmadan önce -hatta mahluklar gayb âleminde korkunç perdeler altında saklıyken ve yokluk sınırının eşiğinde bulunurken- onu Ahmed (yani beğenilmiş) olarak isimlendirmiştir. Çünkü Allah işlerin nihayetini ve hadiselerin akışını bilir ve takdir ettiği şeylerin yerlerine vâkıftır. Allah emrini tamamlamak ve kendi hükmünü geçerli ve kesin kılmak, kesin kıldığı kaderlerini icra etmek için onu peygamber olarak gönderdi.

(Resulullah (s.a.a) meb'us olduğunda) İnsanlar çeşitli dinlere bölünmüş, her grup kendi ateşinin çevresinde toplanmış bulunuyorlardı; putlara tapıyor, Allah'ı tanımalarına rağmen onu inkâr ediyorlardı. (Böyle bir dönemde) Allah-u Tealâ Muhammed'in (s.a.a) nuruyla onların üzerine çökmüş karanlıkları aydınlığa çevirdi. Kalplerindeki (küfrün) düğümleri(ni) çözdü; gözlerden şaşkınlık perdelerini giderdi. Böylece Peygamber (s.a.a) insanlar arasında hidayet görevini üstlendi ve sonunda onları sapıklıklardan kurtardı ve kör olan gözleri açtı. Sağlam dine onları hidayet eyledi ve doğru yola onları davet etti.

Bunlardan sonra Allah, Peygamber'inin kendi istek ve rağbetiyle onu, bu dünyadan alıp kendisine doğru götürdü. Böylece Hz. Muhammed (s.a.a) bu dünyanın zorluklarından kurtulup yüksek meleklerin eşliğinde Rabbinin rızasıyla kuşatıldı ve yüce mülk sahibi Allah'ın civarına erişti. Allah'ın salâtı, selâmı, rahmet ve bereketleri, peygamberi ve vahyinin emini ve kulları arasından seçtiği ve beğendiği ve razı olduğu babama olsun." (Hz. Fatıma'ın meşhur hutbesinden bir bölüm.)[vii]

8) İmam Hasan (a.s):

"Resulullah (s.a.a) sürekli iyiliğe emredip kötülükten sakındırıyordu. Altmış üç yıllık hayatının ardından, üzerine "Lâ ilâhe illallah" yazılı sürekli sağ eline taktığı bir yüzüğün ve bir de kılıcının dışında, ardında (dünya malı olarak) hiçbir şey bırakmadı..."[viii]

9- İmam Hüseyin (a.s):

"Muhammed (s.a.a) ve Ali (a.s) bu ümmetin iki babasıdırlar. Ne mutlu onların hakkını tanıyan ve her durumda onlara itaat eden kimseye! Allah böyle bir kimseyi, cennetine yerleştirdiği en iyi kimselerden kılıp onu ikram ve rızasıyla mutlu edecektir."[ix]

10- İmam Zeynelabidin (a.s):

"Allah'ım, o hâlde vahyinin emini, yaratıklarının seçkini, kullarının arasından seçip beğendiğin, rahmet imamı, hayır önderi ve bereket anahtarı olan Muhammed'e salât eyle (derecesini yücelt); nasıl ki o kendini senin işin için adadı; bedenini senin uğruna eziyetlere maruz bıraktı; (insanları) sana doğru çağırırken yakınlarıyla açıkça çelişti; senin rızan uğruna kabilesiyle savaştı; dinini ihya etmek için akrabalarıyla ilişkisini kesti; inkâr ettikleri için yakın olanları uzaklaştırdı; sana icabet ettikleri için uzak olanları yakınlaştırdı; senin yolunda en uzak kimseleri dost edindi; en yakın kimselere düşman kesildi; elçiliğini iletmek için kendini yordu; (insanları) dinine davet etmekle kendini nice zahmetlere soktu; uğraşı, davetine muhatap olanları öğütlemek oldu; dinini aziz kılmak, güçlendirmek ve sana karşı küfre sapanlara galebe çalmak amacıyla gurbet diyarlarına; doğup büyüdüğü, yakınlarının bulunduğu, taşını, toprağını tanıdığı vatanından uzak yerlere göç etti (Medine'ye hicret); ve nihayet, düşmanlara karşı elde etmek istediği başarıyı, dostların için öngördüğü sonucu tastamam elde etti. Senden medet umarak, güçsüz olduğu hâlde senin yardımınla güç kazanarak düşmanlarının üzerine yürüdü; evlerinin içinde onlarla savaştı; karargâhlarının tam ortasında onlara saldırdı. Derken, müşriklerin istememesine rağmen senin dinin aşikâr oldu, kelimen yüceldi.

Allah'ım, senin yolunda çekmiş olduğu zahmetler karşısında onu cennetinin en yüce derecesine yükselt. Öyle ki, derece bakımından kimse onunla eşit olmasın; makam bakımından kimse ona denk olmasın; katında hiçbir mukarrep melek ve hiçbir mürsel peygamber onunla boy ölçüşemesin. Ve onu, tertemiz Ehlibeyti ve mümin ümmeti hakkında kendisine vadettiğin güzel (kabul edilen) şefaatin en yüce mertebesiyle tanıştır. Ey vaadi geçerli olan, sözüne vefa eden; ey kötülükleri kat kat fazlasıyla iyiliklere dönüştüren (yüce Allah)! Hiç kuşkusuz, sen büyük lütuf sahibisin."[x]

11) İmam Muhammed Bâkır (a.s):

"Cebrail (a.s) üç defa Resulullah'a gelerek, yeryüzü hazinelerinin anahtarlarını ona vermeği teklif etti ve kabul ettiği takdirde, kıyamet günü Allah-u Tealâ'nın kendisi için hazırladığı mükâfatlardan da hiçbir şeyin eksilmeyeceğini garantiledi. Ama bununla birlikte Rabbine -azze ve celle- tevazu etmek için onları kabul etmedi."[xi]

12) İmam Cafer-i Sadık (a.s):

"Allah-u Tealâ, peygamberlere bağışladığı her şeyi, Hz. Muhammed'e de bağışlamıştır."[xii]

13) İmam Cafer-i Sadık (a.s):

"Hiç şüphesiz, Allah-u Tebareke ve Tealâ, Muhammed'e (s.a.a) Nuh, İbrahim, Musa ve İsa'nın şeriatlarını vermiştir… Ve onu siyah, beyaz bütün insanlara ve cinlere (peygamber olarak) göndermiştir."[xiii]

14) İmam Musa Kâzım (a.s):

"Hz. Muhammed (s.a.a), Allah-u Tealâ'nın meb'us kıldığı her peygamberden daha bilgili idi."[xiv]

15) İmam Ali Rıza (a.s):

"Onun (Resulullah'ın) mucizelerinden birisi de şudur ki, o öksüz, fakir, çoban ve ücretle çalışan birisi olduğu, bir kitap okumadığı ve herhangi bir öğretmenden eğitim almadığı hâlde, öyle bir Kur'an getirdi ki onda bütün peygamberlerin öyküleri ve onların haberleri harfiyen anlatılmış ve geçmişlerin ve geleceklerin haberlerine yer verilmiştir."[xv]

16) İmam Muhammed Taki (a.s):

"Hamd olsun Allah'a, nimetine ikrar olarak; Allah'tan başka bir ilâh olmadığına şehadet ediyorum, vahdaniyetine ihlâs olarak. Allah'ın salâtı yaratıklarının efendisi Muhammed'e (s.a.a) ) ve onun Ehlibeyti'nden olan vasilere olsun…"[xvi]

17) İmam Ali Naki (a.s):

"Şehadet ederim ki sen onun resulü olan Muhammed b. Abdullah'sın. Şehadet ederim ki sen Rabbinin risaletlerini tebliğ ettin; ümmetine nasihatte bulundun; Allah yolunda hikmet ve güzel öğütle cihad ettin; üzerinde olan (ilâhî) hakkı eda ettin; müminlere karşı şefkatli, kâfirlere şiddetli davrandın; ölüm gelip çatıncaya kadar Allah'a ihlâsla ibadet ettin. Böylece Allah seni yücelerin ulaştığı en şerefli makama ulaştırdı."[xvii]

18) İmam Hasan Askerî (a.s):

"Allah'ı ve ölümü çok anın; Kur'an'ı çok tilâvet edin. Peygamber'e (s.a.a) çok salâvat getirin; çünkü Peygamber'e salâvat getirmenin on sevabı vardır."[xviii]

19) Hz. Mehdi (a.f):

"Allah'ım, elçilerin efendisi, peygamberlerin sonuncusu, âlemlerin Rabbinin hücceti, misakta seçilen, ... her afetten (kötülükten) mutahhar kılınan, her kusurdan uzaklaştırılan, kurtuluş için ümit edilen, şefaat etmek için umulan, Allah'ın dini kendisine tefviz edilen Muhammed'e salât eyle..."[xix]

20) Hz. Mehdi (a.f):

"Allah, Muhammed'i -Allah'ın salâtı ona ve Ehlibeyt'ine olsun- âlemlere rahmet olarak gönderdi ve nimetini onun vücuduyla tamamladı. Onun ile peygamberlerine son verdi ve onu bütün insanlar için gönderdi…"[xx]

B) RESULULLAH'IN SÖZLERİNDE EHLİBEYT

1) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Biz nübüvvet ağacının meyvesi ve risalet madeninin Ehlibeyt'iyiz; mahlukat içerisinde benden başka Ehlibeyt'imden üstün olan birisi yoktur."[xxi]

2) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Ben sizin aranızda iki paha biçilmez emanet bırakıyorum; o ikisine sarıldığınız müddetçe asla dalalete düşmezsiniz; Allah'ın Kitabı (Kur'an) ve Ehlibeyt'im olan itretimi. Hiç şüphesiz, bu ikisi (Kevser) havuz(u) başında bana varıncaya dek, hiçbir zaman birbirinden ayrılmazlar. Bakın benden sonra onlara nasıl davranacaksınız?"[xxii]

3) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Hiç bir kimse biz Ehlibeyt'le kıyaslanamaz."[xxiii]

4- Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Ey insanlar! Hiç şüphesiz, fazilet, şeref ve üstünlük Allah'ın Resulü'ne ve onun zürriyetine (Ehlibeyt'ine) aittir. Öyleyse batıl (yollar, görüşler, şahıslar) sizi alıp kendisiyle götürmesin."[xxiv]

5) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Benim Ehlibeyt'im, Nuh'un gemisi gibidir; kim ona bindiyse kurtuldu ve kim ondan geri kaldıysa boğuldu. Yine benim Ehlibeyt'im sizin aranızda, Benî İsrail kavminin 'Hıtta' kapısı gibidir; kim o kapıdan girdiyse bağışlandı."[xxv]

6) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Yıldızlar (denizlerde yolunu kaybedenlerin) boğulmaktan amanda kalmalarına (kurtulmalarına) vesiledir; benim Ehlibeyt'im ise ümmetimin ihtilâftan amanda kalmalarına vesiledir. Bu yüzden Arap'tan bir kabile onlarla muhalefet ederse, ihtilâfa düşer ve şeytanın hizbinde yer alırlar."[xxvi]

7) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Benim Ehlibeyt'imi kendi aranızda, vücuttaki baş ve baştaki iki göz gibi kabul edin; baş, gözler olmadan yolunu bulamaz."[xxvii]

8) Resul-i Ekrem (s.a.a):

Kur'an ve Ehlibeyt'ine işaret ederek:

"O ikisinden öne geçmeyin; yoksa helâk olursunuz; onlardan geri kalmayın, yoksa helâk olursunuz; onlara (Ehlibeyt'e) bir şey öğretmeğe de kalkışmayın; zira onlar sizden daha bilgilidirler."[xxviii]

 

9) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Benden sonra hepsi Kureyş'ten olan on iki halife olacaktır."[xxix]

10) Resul-i Ekrem (s.a.a):

Cabir b. Abdullah el-Ensarî'ye hitaben:

"Ey Cabir, benim vasilerim ve benden sonra Müslümanların imamları; önce Ali'dir, sonra Hasan, sonra Hüseyin, sonra Ali b. Hüseyin, sonra 'Bâkır' olarak meşhur olacak Muhammed b. Ali, -ey Cabir, sen onu göreceksin, onunla karşılaştığın vakit benim selâmımı kendisine ilet-, sonra Cafer b. Muhammed, sonra Musa b. Cafer, sonra Ali b. Musa, sonra Muhammed b. Ali, sonra Ali b. Muhammed, sonra Hasan b. Ali, sonra da Kaim (Mehdi)'dir ki, onun ismi benim ismim, künyesi benim künyemdir. O, Hasan (Askerî) b. Ali'nin oğludur. Allah onun eliyle yeryüzünün doğusu ve batısını fetheder. O, kendi dostlarına o kadar gizli kalır ki, artık Allah'ın, kalplerini iman ile imtihan ettiği kimselerden başka, kimse onun imametine inanmakta sabit kalmaz."[xxx]

11) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Biz Ehlibeyt'i sevmeye önem verin. Zira hiç şüphesiz, bizi sevdiği hâlde ölen birisi bizim şefaatimiz ile cennete girecektir. Canım elinde olana (Allah'a) andolsun ki, bizim hakkımızı tanımadan, hiçbir kula, yaptığı amel fayda vermez."[xxxi]

12) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"(Ey Peygamber,) De ki: Ben, onun (risaletin tebliği) karşılığı olarak, sizden yakınlarımı sevmekten başka hiçbir ücret ve mükâfat istemiyorum." [xxxii] ayeti nazil olduğu vakit, Müslümanlar; "Ey Allah'ın Resulü, sevgileri bize vacip olan akrabaların kimdir?" diye sorduklarında buyurdu ki:

"Ali, Fatıma ve iki çocukları (Hasan ve Hüseyin)dır."[xxxiii]

13) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Her şeyin bir temeli vardır; dinin temeli de biz Ehlibeyt'i sevmektir."[xxxiv]

14) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Kim Âl-i Muhammed'in (Peygamber'in Ehlibeyti'nin) sevgisi üzere ölürse, şehit olarak ölmüştür. Şunu bilin ki, kim Âl-i Muhammed'in sevgisi üzere ölürse, (günahları) bağışlanmış bir hâlde ölür. Bilin ki, Âl-i Muhammed'in sevgisi üzere ölen, tövbe etmiş bir şekilde ölmüştür. Şunu bilin ki, Âl-i Muhammed'in sevgisi üzere ölen, imanı kâmilleşen bir mümin olarak ölmüştür. Bilin ki, Âl-i Muhammed'in sevgisi üzere ölen kimseyi, (önce) ölüm meleği, sonra da Münker ve Nekir cennet ile müjdeler. Bilin ki, Âl-i Muhammed'in sevgisi üzere ölen kimse, bir gelinin kocasının evine uğurlandığı gibi cennete doğru uğurlanır. Bilin ki, Âl-i Muhammed'in sevgisi üzere ölen kimse için kabrinde cennete doğru iki kapı açılır. Bilin ki, kim Âl-i Muhammed'in sevgisi üzere ölürse, Allah onun kabrini rahmet meleklerinin ziyaret yeri yapar. Bilin ki, Âl-i Muhammed'in sevgisi üzere ölen kimse, Resulullah'ın sünneti ve hak cemaatinin çizgisinde ölmüştür. Bilin ki, kim Âl-i Muhammed'in buğzu ve düşmanlığı üzere ölürse, kıyamet günü alnına 'Allah'ın rahmetinden umudu kesilmiştir' diye yazılı olarak haşredilir. Şunu iyice bilin ki, Âl-i Muhammed'in düşmanlığı üzere ölen bir kimse, kâfir olarak ölmüştür. Şunu da bilin ki, Âl-i Muhammed'in buğzu ve düşmanlığı üzere ölen kimse, hiçbir zaman cennet kokusunu almayacaktır."[xxxv]

15) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Kim kurtuluş gemisine binmeyi, güvenilir bir kulptan tutmayı ve sağlam bir ipe sarılmayı istiyorsa, Ali'yi sevsin; onun düşmanıyla düşman olsun; ve onun evlâdından olan hidayet imamlarına uysun; zira onlar benim halifelerim ve vasilerim ve benden sonra Allah'ın yarattıklarına olan hüccetleri, ümmetimin efendileri ve takvalıları cennete rehberlik eden kimselerdir. Onların hizbi, benim hizbim ve benim hizbim, Allah'ın hizbidir. Onların düşmanlarının hizbi ise, Şeytan'ın hizbidir."[xxxvi]

16) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Bana sonu kesik salâvat getirmeyin."

"Kesik salavât nedir?" diye sorduklarında buyurdu ki:

"Allahumme salli alâ Muhammed deyip durmanızdır. Salâvatı şöyle söyleyin: Allahumme salli alâ Muhammed'in ve alâ âl-i Muhammed (Allah'ım, Muhammed'e ve Muhammed'in Ehlibeyti'ne salât eyle)"[xxxvii]

17) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Kim bir namaz kılar ve onda (namazında) bana ve Ehlibeyt'ime salâvat getirmezse, o namaz ondan kabul olmaz."[xxxviii]

18) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Kim beni vefatımdan sonra ziyaret ederse, hayatımda ziyaret etmiş gibi olur. Kim Fatıma'yı ziyaret ederse, sanki beni ziyaret etmiştir. Kim Ali'yi ziyaret ederse, Fatıma'yı ziyaret etmiş gibi olur. Kim Hasan ve Hüseyin'i ziyaret ederse, Ali'yi ziyaret etmiş gibi olur ve kim o ikisinin çocuklarını ziyaret ederse, ikisini de ziyaret etmiş gibi olur."[xxxix]

19) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Biz kurtuluş gemisiyiz; kim bu gemiye binerse, kurtulur ve kim ondan uzaklaşırsa helâk olur. O hâlde kimin Allah'tan bir dileği, isteği olursa, onu biz Ehlibeyt'e tevessül ederek dilesin."[xl]

20) Resul-i Ekrem (s.a.a):

"Herhangi bir topluluk bir araya gelir de Muhammed ve Ehlibeyti'nin faziletlerini müzakere ederlerse, mutlaka melekler gökten inerek onların sohbetine iştirak ederler. Onlar dağılıp melekler yeniden göğe çıktıklarında, diğer melekler onlara şöyle derler: 'Biz sizden öyle güzel bir koku alıyoruz ki ondan daha güzel bir koku koklamış değiliz. (Bunun sebebi nedir?)' Onlar şöyle cevap verirler: 'Biz Muhammed ve Ehlibeyti'nin faziletlerini konuşan bir topluluğun yanındaydık. İşte onlar bizi de kendi kokularından kokulandırdılar.' O melekler; 'Ne olur bizi de onların yanına götürün.' derler. Öbür melekler ise; 'Fakat onlar dağıldılar.' diye cevap verdiklerinde; 'Bari bizi onların bulundukları yere götürün.' derler."[xli]

 

*****

MUHARREM AYININ MÜNASEBETLERİ

 

1. Gün:

* Hz. İdris'in göğe kaldırılış günü.

2. Gün:

* Hz. Hüseyin'in Ehlibeyt'i ve yareniyle Kerbelâ'ya ulaştığı gün.

3. Gün:

* Hz. Yusuf'un oradan geçen bir kafile tarafından, kardeşlerince atıldığı kuyudan çıkarılışı.

* Mel'un Ömer b. Sa'd'ın Emevî ordusunun başında Kerbelâ'ya ulaşması.

5. Gün:

* Hz. Musa'nın kavmiyle birlikte denizden geçmesi ve Firavun'la askerlerinin boğularak helâk olması.

7. Gün:

* Allah-u Tealâ'nın Tur dağında Hz. Musa ile konuşması.

* Ömer b. Sa'd'ın emriyle suyun Hz. Hüseyin ve yarenine kesilmesi.

9. Gün:

* Hz. Hüseyin ve yareninin Emevî ordusu tarafından tam olarak kuşatılması.

* Hz. Musa (a.s), Hz. Yahya (a.s) ve Hz. Meryem'in (s.a) doğum günleri.

10. Gün:

* Hicrî 61 yılında, Peygamber yadigârı, cennet gençlerinin efendisi, Ehlibeyt İmamlarının üçüncüsü, Resulullah'ın vasisi ve varisi İmam Hüseyn'in (a.s) Kerbelâ'da 72 yareni ile birlikte Emevî ordusu tarafından hunharca şehit edilip Peygamber hanedanının esir düşürüldüğü gün, "AŞURA GÜNÜ".

11. Gün:

* Emevî ordusunun Peygamber evlâtlarını ve dostlarını eli kolu bağlı, kâfir esirlerinden beter bir şekilde, çıplak develer üzerinde Kerbelâ'dan Kûfe'ye doğru hareket ettirilişleri.

15. Gün:

* Hicret'in 7. yılında Yahudilere ait olan Hayber kalesinin Emir'ül-Müminin Hz. Ali'in (a.s) eliyle fethedilişi. Bir rivayete göre de bu olay, 24 Recep'te vuku bulmuştur.

16. Gün:

* Müslümanların Kıble'sinin Beyt'ül-Makdis'ten Kâbe'ye değişmesi.

17. Gün:

* Kur'an'da "Ashab'ul-Fil" diye adlandırılan ve Kâbe'yi yıkmak için Mekke'ye gelen Ebrehe ordusunun Ebabil kuşları vasıtası ile helâk edilişi.

20. Gün:

* Hicret'in 3. yılında Emir'ül-Müminin Hz. Ali (a.s) ile Hz. Fatıma (a.s) annemizin mübarek izdivaçlarının gerçekleşmesi.

25. Gün:

* Hicrî 95 yılında Ehlibeyt İmamlarının dördüncüsü, İmam Zeynelabidin'in (a.s) şehit edilişi. Bir rivayete göre de bu olay muharremin 12. gününde vuku bulmuştur.

Not: Muharrem ayında vuku bulan olaylardan birisi de Resulullah (s.a.a) zamanında vuku bulan "Zat'ür-Rika" gazvesidir.

SEFER AYININ MÜNASEBETLERİ

 

1. Gün:

* Hicret'in 37. yılında Hz. Emir'ül-Müminin Ali (a.s) ile Muaviye ordusu arasında vuku bulan "Sıffin" savaşının başlaması.

* Emevî ordusu elinde esir olan Peygamber evlatlarının Yezit ve babası Muaviye'nin başkenti olan Şam'a ulaşması.

* İmam Zeynelabidin'in (a.s) değerli ve mücahit oğlu Hz. Zeyd b. Ali'nin 131 Hicrî'de Emevî halifesi Hişam b. Abdülmelik tarafından şehit edilişi.

 

3. Gün:

* Ehlibeyt İmamlarının beşincisi, İmam Muhammed Bâkır (a.s)'ın Hicrî 57'de dünyaya gelişi.

* Yezit ordusunun komutanı Müslim b. Ukbe'nin Abdullah b. Zübeyr ile savaşırken, Kâbe-i Şerife'nin perdelerini yakması.

7. Gün:

* Ehlibeyt İmamlarının yedincisi, İmam Musa Kâzım (a.s)'ın Hicri 128'de dünyaya gelişi.

9. Gün:

* Resulullah'ın çok sevdiği ilk İslâm şehitleri Yasir ve Sümeyye'nin oğulları Ammar b. Yasir'in, Hicrî 37'de Resulullah'ın "azgın bir çete" olarak nitelendirdiği Muaviye ordusu tarafından "Sıffin" savaşında şehit edilişi.

20. Gün:

* Kerbelâ şehitlerinin şehadetinin kırkıncı günü "Erbain". Bu günde büyük sahabî Cabir b. Abdullah Ensarî, arkadaşı Atiyye ile birlikte Kerbelâ'ya İmam Hüseyin ve ashabını ziyaret için gelen ilk şahıstır. Bazı rivayetlere göre Ehlibeyt (a.s) da bugünde Şam seferinin ardından Kerbelâ'ya ulaşmış ve şehitleri ziyaret etmişlerdir.

28. Gün:

* Beşeriyetin kurtarıcısı, kâinatın serveri, Habib-i Kibriya, Muhammed-i Mustafa'nın (s.a.a) Hakk'a kavuşması.

* Ehlibeyt İmamlarının ikincisi, Resulullah'ın aziz torunu, cennet gençlerinin efendisi, İmam Hasan'ül-Mücteba'nın (a.s) Muaviye'nin hilesiyle zehirletilerek şehit edilişi.

30. Gün: Ehlibeyt İmamlarının sekizincisi Hz. İmam Rıza'nın (a.s) Abbasî halifesi Me'mun tarafından zehirletilerek şehit edilişi.

REBİÜLEVVEL AYININ MÜNASEBETLERİ

 

1. Gün:

* Allah Resulü'nün (s.a.a) Mekke'den Medine'ye hicret edişi ve aynı gece Hz. Ali'nin (a.s) Resulullah'ın yatağında yatıp canını ona feda etmeğe hazır olması (Leylet'ül-Mebit).

3. Gün:

* Resulullah'ın saklandığı "Sevr" mağarasından çıkıp Medine'ye doğru hareket edişi.

8. Gün:

* Ehlibeyt İmamlarının on birincisi Hz. İmam Hasan'ül- Askerî'nin (a.s) Hicrî 260'da şehadete erişmesi.

9. Gün:

* İmam Mehdi'nin (a.s) babasının şehadetinin ardından Hicrî 260'da imamet makamına erişmesi.

10. Gün:

* Allah Resulü'nün (s.a.a), Hz. Hatice annemizle Bi'set'ten 15 yıl önce izdivaçları.

* Allah Resulü'nün (s.a.a) saygı değer dedesi Hz. Abdülmuttalib'in, Allah Resulü henüz sekiz yaşında iken Mekke'de vefat edişi.

12. Gün:

* Gatfan gazvesinin vuku bulduğu gün.

* Allah Resulü'nün (s.a.a) Medine'ye teşrif edişi ve Medinelilerin karşılamaya çıkışı.

* Emevî hâkimiyetinin Hicrî 132'de sona ermesinin ardından Abbasî hâkimiyetinin tesisi.

14. Gün:

* Kerbelâ olayından sonra Hicrî 66 yılında Muhtar-ı Sekafî'nin Kerbelâ şehitlerinin katillerinden intikam almak için kıyam edişi.

17. Gün:

* Server-i kâinat Muhammed-i Mustafa'nın (s.a.a) mübarek doğum günü (Fil yılında).

* Ehlibeyt İmamlarının altıncısı Hz. İmam Cafer-i Sadık'ın (a.s) Hicrî 83 yılında mübarek doğum günü.

22. Gün:

* Allah Resülü'nün (s.a.a) Hicret'in dördüncü yılında Benî Nazr kabilesiyle savaşı.

26. Gün:

* İmam Hasan'ın (a.s) Hicret'in 41. yılında, İslâm ve Müslümanların maslahatı gereği Muaviye ile ateşkes imzalamaya mecbur kalışı.

Not: Bu ayda vuku bulan iki önemli olay da, "Ebva" gazvesiyle, "Davmet'ül-Cende

 

[i]- Nehc'ül-Belâğa, 71. Hutbe.

[ii] - el-Kâfi, c.1, s.440.

[iii]- el-Kâfi, c.8, s.386.

[iv]- Nehc'ül-Belâğa, 192. Hutbe.

[v]- Mekarim'ül-Ahlâk, c.1, s.51

[vi]- Nehc'ül-Belâğa, 160. Hutbe.

[vii]- A'yan'üş-Şia, (Yeni Baskı), c.1, s.316.

[viii]- el-Müstedrek, c.3, s.292.

[ix]- Bihar'ul-Envar, c.23, s.260.

[x]- Sahifet'üs-Seccadiyye, 2. Dua.

[xi]- el-Kâfi, c.8, s.130.

[xii]- el-Kâfi, c.1, s.225.

[xiii]- el-Mehasin, c.1, s.448.

[xiv]- el-Kâfi, c.1, s.226.

[xv]- Uyun-u Ahbar'ir-Rıza, c.1, s.167.

[xvi]- Hilyet'ül-Muttakin, s.72.

[xvii]- Kısâr'ul-Cümel,c.2, s. 233.

[xviii]- Tuhef'ul-Ukul, s.1047.

[xix]- Kısâr'ul-Cümel,c.2, s.33.

[xx]- Bihar'ul-Envar, c.53, s.194.

[xxi]- İhkak'ul-Hak, c.9, s.378 (İbn'ül-Meğazilî'nin Menakıb kitabından naklen).

[xxii]- "Sekaleyn Hadisi" diye meşhur olan bu hadis, Ehlibeyt kaynaklarının yanı sıra birçok muteber Sünnî kaynakta da nakledilmiştir ki bunlardan birkaçına değinmekle yetiniyoruz:

Sahih-i Müslim, c.4, s.1874 Hadis: 36-37; Sünen-i Tirmizî, c.5, s.662, Hadis: 2786-2788; Müsned-i Ahmed b. Hanbel, c.4, s.30-36-54, c.7, s.84, c.8, s.118-138-154; Sünen-i Darimî, c.2, s.889, Hadis: 3198; Müstedrek'üs-Sahihayn, c.3, s.118; et-Tabakat'ül-Kubra, c.2, s.196; el-Mu'cem'ül-Kebir, c.3, s.65-67; es-Savaik'ul-Muhrika (İbn-i Hacer), s.226…

İbn-i Hacer, es-Savaik'ul-Muhrika adlı kitabında otuza yakın değişik senetle nakledildiğini söylüyor. İlginçtir ki İbn-i Hacer de diğer birçok alim gibi, Rafizî diye nitelendirdiği Ehlibeyt takipçilerine hitap ederek şöyle diyor: "Rafizîler boşuna heveslenmesinler(!); gerçek Ehlibeyt dostları bizleriz (Ehl-i Sünnet'i kastediyor); Ehlibeyt'e sarılanlar, onların kurtuluş gemisine binenler, Ali'nin gerçek Şiîleri bizleriz.(!)"

Ehlibeyt mektebinin büyük alimlerinden Allâme Şerafüddin, bir kitabında İbn-i Hacer'in bu sözünün altına şu şerhi düşmüştür: "Keşke İbn-i Hacer'e bir sorabilseydim: Sayın İbn-i Hacer, Ehlibeyt senin hayatının neresindedir? Hangi konuda onları örnek ve önder olarak kabul ettin ki böyle büyük bir iddiada bulunuyorsun? Bakıyorum itikatta imamın Eş'arî'dir, fıkıhta Şafiî, tefsirde Katedelerin, Mücahidlerin... görüşlerini esas alıyorsun, hadiste ve diğer konularda da durum daha farklı değildir. Bu mu Ehlibeyt'e sarılmak? Bu mu Ehlibeyt'in gemisine binmek? Ve....

[xxiii]- el-Firdevs, c.4, s.283; Feraid'üs-Simtayn, c.1, s.45; Zehair'ül-Ukba, s.17; Yenabi'ul-Mevedde, c.2, s.114.

[xxiv]- es-Savaik'ul-Muhrika, (İbn-i Hacer eş-Şafiî), s.174; Yanabi'ul-Mevvedde, (Eski İstanbul baskısı), s.307.

[xxv]- Müstedrek'üs-Sahihayn, (Hâkim Nişaburî), c.3, s.163; Feraid'üs-Simtayn, c.2, s.246; Yenabi'ul-Mevedde, c.1, s.95; Mecma'uz-Zevaid, c.9, s.168; es-Savaik'ul-Muhrika, s.184; Cami'us-Sağir (Suyutî), c.2, s.533, Hadis: 8162; el-Menakıb (İbn'ül-Meğazilî), s.132.

[xxvi]- Müstedrek'üs-Sahihayn, (Hâkim Nişaburî), c.3, s.162; es-Savaik'ul-Muhrika, s.150; İhya'ul-Meyt (Suyutî), Hadis: 35.

[xxvii]- Mecma'uz-Zevaid (Heysemî), c.9, s.172; el-Fusul'ül-Mühimme (İbn-i Sabbağ Malikî), s.8; Raşfet'üs-Sadi, s.91; eş-Şeref'ül-Müebbed, s.31; İs'af-ür Rağibin, s.110.

[xxviii]- es-Savaik'ul-Muhrika, s.148; Mecma'uz-Zevaid, c.9, s.163; ed-Dürr'ül-Mensur (Suyutî), c.2, s.60; Kenz'ül-Ummal (Muttaki Hindî), c.1, Hadis: 958; Üsd'ül-Gabe, c.3, s.137; Yenabi'ul-Mevedde, (Eski İstanbul baskısı), s.37-296.

[xxix]- Sahih-i Buharî, c.6, s.101; Sahih-i Müslim, c.2, s.122; Müsned-i Ahmed b. Hanbel, c.7, s.410; Müsned-i Ebu Ya'la, c.6, s.473; Sünen-i Tirmizî, c.4, s.501, Hadis: 2223. Bu kaynakların bazısında "Emir" veya "İmam" tabiri de kullanılmıştır.

[xxx]- Yenabi'ul-Mevedde (Süleyman Kunduzi Hanefî), Bab: 94, s.494; Kifayet'ül-Eser, s.53. el-Menakıb, c.1, s.282.

[xxxi]- Mecma'uz-Zevaid (Heysemî), c.9, s.172; İhya'ul-Meyt (Suyutî), Hadis: 18.

[xxxii]- Şûra, 23

[xxxiii]- Müstedrek'üs-Sahihayn, c.3, s.172; Tefsir-i Kebir (Fahreddin Razî); el-Keşşaf Tefsiri (Zemahşerî); Beyzavi Tefsiri; Şevahid'üt-Tenzil Tefsiri (Hâkim Haskanî); hepsi "Meveddet Ayetinin (Şûra-23) tefsiri bölümünde; es-Savaik'ul-Muhrika, s.101; Zehair'ül-Ukba (Taberi Şafiî), 25-138.

[xxxiv]- Lisan'ül-Mizan c.5, s.380; Kenz'ül-Ummal c.13, s.645 Hadis: 37631; ed-Dürr'ül-Mensur c.7, s.350

[xxxv]- Tefsir'ül-Keşşaf (Zemahşerî), c. 4, s.220; Tefsir-i Kebir (Fahreddin Razî), c.7, s.405; Nur'ul-Ebsar, s.104-105; Yenabi'ul-Mevedde, (Eski İstanbul baskısı), s.27-263-369; Feraid'üs-Simtayn, c.2, s.255, Hadis: 524.

[xxxvi]- Yenabi'ul-Mevedde, s.445; Mevddet'ül-Kurba, 10. Meveddet.

[xxxvii]- es-Savaik'ul-Muhrika, s.87.

[xxxviii]- es-Savaik'ul-Muhrika, s.139 (Darekutni ve Beyhakî'den naklen); Sünen-i Darekutnî, c.1, s.355.

[xxxix]- Ehl'ül-Beyt (Tevfik Ebu İlim), s.139.

[xl]- Erceh'ül-Metalib (Lahor Baskısı), s.461; Feraid'üs-Simtayn, s.5.

[xli]- Yenabi'ul-Mevedde, c.2, s.271; İhkak'ul-Hak, c.18, s.522.

Yeni Makale ve Video öğeleri

Yeni Kitaplar

  • İnsan-ı Kâmil

    Bu kitapta insan-ı kamil nasıl olunduğunu ve kimlerin insan-ı kamil olduğu gerçeklerini keşfedeceksiniz. Bu es ...
  • Kur'an İlimlerine Giriş

    Kur’an-ı Kerim’i anlama gayreti hicri beşinci asırdan itibaren ise “Ulûm-u Kur’an (Kur& ...